13 διάσημοι λάτρεις του αψέντι

Πολλοί διάσημοι συγγραφείς και καλλιτέχνες έπιναν τακτικά αψέντι. Το αν το αψέντι βοήθησε κάποιον στη δουλειά του είναι ρητορική ερώτηση, αλλά για πολλούς είχε ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα.

Το γεγονός παραμένει αδιαμφισβήτητο ότι όλοι οι άνθρωποι στη λίστα Vzboltai έχουν επιτύχει παγκόσμια αναγνώριση στην τέχνη και τον πολιτισμό.

Edouard Manet, 1832-1883

Το 1859, ο Μανέ δημιούργησε τον πρώτο πίνακα υπό την επήρεια του αψέντι. Ο πίνακας ονομάστηκε "Ο πότης του αψέντι", το έργο προκάλεσε σκάνδαλο και η επιτροπή επιλογής αρνήθηκε να το εκθέσει.

Εκείνη την εποχή, η κοινωνία ήταν ενθουσιασμένη με το αψέντι, και αυτό το πορτρέτο ενός επιδεικτικού, δανδή μεθύστακα (πραγματικού φίλου του Μανέ) προσέβαλε υψηλόβαθμους αξιωματούχους.

Οι εξουσίες είχαν συνηθίσει να βλέπουν τους μεθυσμένους να απεικονίζονται ως μίζεροι, καταπιεσμένοι αχρείοι.

Η υπερηφάνεια και η ζωτικότητα του απεικονιζόμενου προσώπου τους φόβιζε. Η επιτροπή επιτέθηκε στον πίνακα για τον "χυδαίο ρεαλισμό" του. Και αυτή δεν ήταν μια μεμονωμένη κριτική.

Edgar Degas 1834-1917

Ο διάσημος καλλιτέχνης απαθανάτισε το αψέντι στον πίνακά του L'Absinthe του 1876, ο οποίος απεικονίζει έναν άνδρα και μια γυναίκα να κάθονται σε ένα καφέ, με τα πρόσωπά τους κενά και τα μάτια τους γυάλινα.

Με τον αρχικό τίτλο "Σκίτσο ενός γαλλικού καφέ", ο πίνακας δεν έτυχε καλής υποδοχής.

Όταν όμως εκτέθηκε στην γκαλερί Grafton με νέο τίτλο, προκάλεσε τεράστια διαμάχη, προκαλώντας ένα διπλωματικό επεισόδιο που χάλασε τις αγγλογαλλικές σχέσεις.

Charles Cros 1842-1888

Ο Cro θεωρείται ο εφευρέτης του φωνογράφου, μια συσκευή που ονόμασε "Paréophone".

Αλλά, ελλείψει οικονομικών πόρων, δεν μπόρεσε να κατοχυρώσει τη συσκευή του με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας πριν ο Τόμας Έντισον και άλλοι αναπτύξουν την ιδέα και αρχίσουν την παραγωγή.

Ο εφευρέτης είναι επίσης γνωστός για την ανάπτυξη ορισμένων διαδικασιών της έγχρωμης φωτογραφίας και του αυτόματου τηλέγραφου.

Το πώς ο Κρο κατάφερε να επινοήσει αυτές τις εφευρέσεις παραμένει μυστήριο, φημολογείται ότι σύχναζε σε μερικά από τα πιο διάσημα καφενεία του Παρισιού και έπινε μέχρι και είκοσι σφηνάκια αψέντι την ημέρα!

Αλήθεια ή όχι, έγραψε επίσης σπουδαία ποίηση και ήταν προφανώς μεγάλος εφευρέτης.

Paul-Marie Verlaine 1844-1902

Ο Βερλαίν υμνούσε το αψέντι στα νιάτα του και το καταριόταν στο νεκροκρέβατό του.

Ενώ έπινε, επικοινωνούσε με πόρνες και άνδρες.

Προς τρόμο της νεαρής συζύγου του, για ένα διάστημα ο νεότερος ποιητής Ρεμπώ ήταν ο μόνιμος σύντροφός του, τόσο πλατωνικά όσο και σεξουαλικά.

Μια ταραχώδης σχέση με τον Ρεμπώ οδήγησε τελικά στη φυλάκιση του Βερλαίν, αφού πυροβόλησε τον Ρεμπώ δύο φορές, μία στον καρπό.

Ο Βερλαίν πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στις φτωχογειτονιές, υποβαθμισμένος από τη φτώχεια, τον εθισμό στα ναρκωτικά και τον αλκοολισμό.

August Strindberg 1849-1912

Σουηδός θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος.

Συνδύασε την ψυχολογία και τον νατουραλισμό στο νέο ευρωπαϊκό δράμα που έγινε το δράμα των εξπρεσιονιστών.

Το έργο του Δεσποινίς Ζυλί (1888) παραμένει σήμερα το πιο συμπυκνωμένο παράδειγμα του πρώτου βήματος στην ανάπτυξη του μοντέρνου δράματος, επειδή κατέρριψε τις παλιές ψευδαισθήσεις για το νόημα και την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης, καθώς και τις παραδοχές του 19ου αιώνα για το πώς η ύπαρξη θα μπορούσε να αναπαρασταθεί στο θέατρο.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Παρίσι τη δεκαετία του 1880, ήρθε σε επαφή με το αψέντι, όπως όλοι οι άλλοι στη Γαλλία εκείνη την εποχή.

Το αψέντι αναφέρεται σε διάφορα έργα του συγγραφέα.

Vincent Van Gogh 1853 - 1890

Ο διάσημος καλλιτέχνης υπέφερε από κληρονομική ψυχική ασθένεια για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.

Το αψέντι πιστεύεται ότι υπήρξε καταλυτικός παράγοντας στην ψυχική του κατάσταση. Αλλά η επίδραση του αψέντι στο έργο και τη συμπεριφορά του είναι σχεδόν άγνωστη.

Οι περισσότεροι ερευνητές συμφωνούν ότι ήταν μεγάλος πότης, εθισμένος σε διάφορες ουσίες, ακόμη και σε διαλυτικό μπογιάς.

Ενδέχεται επίσης να έπεσε θύμα δηλητηρίασης από ψηφιοειδή, η οποία ήταν μια συνηθισμένη θεραπεία για την επιληψία εκείνη την εποχή.

Αυτό εξηγεί τον ιδιαίτερο τρόπο μετάδοσης του φωτός στους πίνακες του Βαν Γκογκ (η μέθοδος θεραπείας της επιληψίας θα μπορούσε να οδηγήσει τον ασθενή σε υπερευαισθησία στο φως).

Είναι γνωστό ότι η ψύχωση που υπέστη ο Βαν Γκογκ συνάδει περισσότερο με οξύ αλκοολισμό παρά με "αψέντι".

Όσκαρ Ουάιλντ 1854-1900

Γνωστός για το εξωφρενικό του πνεύμα και τον σκανδαλώδη τρόπο ζωής του, ο Ουάιλντ ήταν ένας μεγάλος αισθητικός που εξυμνούσε την ομορφιά για την ομορφιά χάριν της ομορφιάς σε μια σειρά από λαμπρά θεατρικά έργα, ποιήματα, παραμύθια και δοκίμια.

Στο μοναδικό του μυθιστόρημα, Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι, ένας νεαρός άνδρας κακομαθαίνει από την αισθησιακή απόλαυση και την ηθική αδιαφορία.

Ο τρόπος ζωής του Ουάιλντ έγινε πολύ εξωφρενικός για τα αισθήματα των Βικτωριανών και το 1895 φυλακίστηκε για ομοφυλοφιλικές σχέσεις με τον λόρδο Άλφρεντ Ντάγκλας.

Τα δύο σπουδαία ποιήματά του "Η μπαλάντα της ανάγνωσης στη φυλακή" και "De Profundis" είναι εμπνευσμένα από την εμπειρία του στη φυλακή.

Ο Όσκαρ Ουάιλντ μνημονεύεται συχνά ως μανιώδης πότης του αψέντι. Ωστόσο, δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία ότι έπινε πολύ αψέντι.

Δεν υπάρχουν αναφορές στο αψέντι σε κανένα από τα έργα ή τις επιστολές του. Τα διάσημα αποφθέγματα για το αψέντι, που συχνά αποδίδονται στον Ουάιλντ, γράφτηκαν από άλλους συγγραφείς που υποτίθεται ότι "παραθέτουν" τον Ουάιλντ.

Arthur Rimbaud (1854-1891)

Γάλλος ποιητής και τυχοδιώκτης που απέκτησε δημοτικότητα στο συμβολιστικό κίνημα και επηρέασε σημαντικά τη σύγχρονη ποίηση.

Edvard Munch 1863-1944

Νορβηγός συμβολιστής ζωγράφος και πρόδρομος της εξπρεσιονιστικής τέχνης.

Ο πιο διάσημος πίνακας του Μουνκ είναι αναμφίβολα "Η Κραυγή".

Ο Μουνκ σπούδασε τέχνη με τον Νορβηγό Κρίστιαν Κρογκ. Ζώντας στο Όσλο, ή Κριστιάνια όπως ήταν γνωστή εκείνη την εποχή, ο Μουνκ ήταν στενός φίλος του μποέμ Χανς Γέγκερ, ο οποίος επηρέασε σημαντικά τη σκέψη και την τέχνη του. Οι δυο τους περνούσαν πολλές νύχτες σε καφετέριες πίνοντας αψέντι.

Henri de Toulouse-Lautrec 1864-1901

Στα τέλη της εφηβείας του, ο Lautrec είχε την τιμή να γίνει μαθητής του καλλιτέχνη Fernand Cormon στο Παρίσι, το εργαστήριο του οποίου βρισκόταν σε έναν λόφο πάνω από την πόλη της Μονμάρτης.

Όταν τελείωσε τις σπουδές του με τον Cormon, ο Lautrec αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στην μποέμικη ζωή, περνώντας τον περισσότερο χρόνο του πίνοντας και τρώγοντας. Ζωγράφιζε συνεχώς σε καμπαρέ, ιπποδρόμους και οίκους ανοχής.

Το κοντό ανάστημα του Ανρί είχε ως αποτέλεσμα να τον κοροϊδεύουν και να τον περιφρονούν, οπότε δεν μπορούσε να βιώσει τις σωματικές απολαύσεις που προσφέρονταν στη Μονμάρτη, γεγονός που έγινε η θλίψη του, την οποία έπνιξε στο αλκοόλ...

Αρχικά ήταν μπύρα και κρασί. Στη συνέχεια, το μπράντι, το ουίσκι και το αψέντι.

Ernest Dowson 1867-1900

Ο Ντόσον ήταν συγγραφέας διηγημάτων και μυθιστορημάτων. Υπήρξε ένας από τους πιο διάσημους "παρακμιακούς" και σίγουρα απόντες της εποχής του.

Ο Όσκαρ Ουάιλντ είναι γνωστό ότι σχολίασε την έντονη χρήση αψέντιου από τον Ντώσον, δηλώνοντας ότι αν ο Ντώσον δεν έπινε αψέντι, απλά δεν θα ήταν ο Ντώσον ...

Ο Ernest Dowson πέθανε σε πολύ νεαρή ηλικία 32 ετών, κυρίως λόγω του αλκοολισμού του.

Ο πατέρας και η μητέρα του είχαν πεθάνει μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα, η θλίψη της απώλειας και των δύο γονέων ήταν πολύ δύσκολη για τον Dowson.

Alfred Jarry 1873-1907

Γάλλος θεατρικός συγγραφέας και σατιρικός συγγραφέας που είναι κυρίως γνωστός ως ο δημιουργός της γκροτέσκης και άγριας σατιρικής φάρσας Ubu Roi, που γράφτηκε το 1896 (επίσης King Ubu), η οποία αποτέλεσε προάγγελο του Θεάτρου του Παραλόγου.

Ο Alfred Jarry έγραψε σε διάφορα στυλ, τα έργα του περιλαμβάνουν θεατρικά έργα, μυθιστορήματα, ποιήματα, καθώς και δημοσιογραφία.

Ήταν γνωστός στα παριζιάνικα καφέ για την έντονη κατανάλωση αλκοόλ, και φημολογείται ότι μερικά μπουκάλια κρασί και 5-10 αψέντια, τα οποία αποκαλούσε "Πράσινη Θεά", ήταν συνηθισμένο φαινόμενο γι' αυτόν.

Υπάρχει επίσης ένας θρύλος που λέει ότι κάποτε έβαψε το πρόσωπό του πράσινο και έκανε ποδήλατο στην πόλη προς τιμήν του αψέντι.

Έρνεστ Χέμινγουεϊ 1899-1961

Ο πιο διάσημος λάτρης του αψέντι στο ευρύ κοινό.

Στο βιβλίο του Death in the Afternoon, γράφει τα εξής λόγια: "Καθώς μεγάλωνα, γινόταν όλο και πιο δύσκολο να μπω στο ρινγκ χωρίς να πιω τρία ή τέσσερα αψέντια, τα οποία, ενώ τροφοδοτούσαν το θάρρος μου, αναστάτωναν κάπως τα αντανακλαστικά μου". Επίσης, στο μυθιστόρημά του Για ποιον χτυπάει η καμπάνα, ο Χέμινγουεϊ έδωσε στον πρωταγωνιστή Ρόμπερτ Τζόρνταν τη συνήθεια να πίνει αψέντι τα βράδια με τον παραπάνω ιδιότυπο τρόπο.

Στο μυθιστόρημα Ο κήπος της Εδέμ, ο Χέμινγουεϊ συνιστά να τοποθετήσετε ένα ποτήρι με πάγο πάνω από το ποτήρι αψέντι με μια μικρή τρύπα στον πάτο, ώστε το νερό να στάζει σταδιακά.

Ο συγγραφέας σκέφτηκε ακόμη και το κοκτέιλ Death in the Afternoon για μια συλλογή με τα αγαπημένα ποτά των διασημοτήτων. "Ρίξτε ένα σφηνάκι αψέντι σε ένα ποτήρι σαμπάνιας. Προσθέστε την παγωμένη σαμπάνια, ανακινήστε λίγο μέχρι να φτάσει σε μια οπαλίζουσα θολούρα. Πιείτε τρία με πέντε ποτήρια από αυτό το κοκτέιλ αργά".

Ο Χέμινγουεϊ ήταν μεγάλος "οπαδός" του ποτού, έπινε αψέντι πολύ πριν απαγορευτεί.

Ο Χέμινγουεϊ επισκέφθηκε επίσης αρκετές φορές την Κούβα, όπου επίσης παράγονταν αψέντι, και είναι περισσότερο από πιθανό ότι έφερε τα απαγορευμένα μπουκάλια μαζί του στη Φλόριντα.

Ο Χέμινγουεϊ αυτοκτόνησε το 1961.

Εκσυγχρονίζω: 06.10.2019

Κατηγορία: Αψέντι